خلوتی با سیدای نسفی
شمارهٔ ۲۶۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
ای پسر آنها که پیش از برگ بارت داده‌اندبر علف زاری نشان گوساله‌وارت داده‌اند
۲
خشک خواهد شد دماغت چون زمین شوره زاربس که آب از جویبار کوکنارت داده‌اند
۳
دست بر دامان زلفت بردن آنجا مشکل استدر ره هندوستان یاران قرارت داده‌اند
۴
زود گردی چارپا و زینِ بدنامی به پشتزیر رانت گرچه رخش راهوارت داده‌اند
صفحهٔ ۱ از ۴