خلوتی با سیدای نسفی
شمارهٔ ۲۷۶
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
فصل خزان رسید ز گلها اثر نمانداز بلبلان به باغ به جز بال و پر نماند
۲
کردیم عمر خویش چو گل صرف رنگ و بویزاد رهی که بود برای سفر نماند
۳
فانوس کرده در ته دامن چراغ راپروانه را کسی که شود راهبر نماند
۴
کنعان سپرد یوسف خود را به دست گرگدیگر محبت پدری بر پسر نماند
صفحهٔ ۱ از ۳