خلوتی با سیدای نسفی
شمارهٔ ۲۷۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
دوران تمام گشت اثر بر فلک نماندشد داغ کهنه و به نمکدان نمک نماند
۲
از چشم زرشناس بصارت وداع کردامروز امتیاز به سنگ محک نماند
۳
برکنده ام ز پست و بلند جهان امیداز کوه لاله رفت و به دریا سمک نماند
۴
کوتاه کرد سبزه زبان از حدیث آباز نیش خواهشی به لب جوی ارگ نماند
صفحهٔ ۱ از ۲