خلوتی با سیدای نسفی
شمارهٔ ۳۳۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
فگنده بر دلم عمریست مهر آن جبین آتشمرا چون رنگ گل زان روی باشد دلنشین آتش
۲
اگر چون لاله از داغ دل خود پرده بر گیرمبه تحسین شعله برخیزد بگوید آفرین آتش
۳
چو نامش بر زبان بردم ز چشمم خون به جوش آمدز دست او به جای لعل دارم در نگین آتش
۴
خط مشکین او دود از دماغ نافه بیرون کردرخش از حلقه های زلف زد در ملک چین آتش
صفحهٔ ۱ از ۳