خلوتی با سیدای نسفی
شمارهٔ ۳۳۸
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
تا چو پروانه کشم شمع تو را در بر خویشبهر تسخیر خدنگ تو بسوزم پر خویش
۲
همه شب تازه کنم داغ تو را در بر خویشچمن لاله تماشا کنم از بستر خویش
۳
قوت بال مرا داد رهایی از دامماند عنقا سر تسلیم به زیر پر خویش
۴
دیده ام عاقبت هستی خود را چو سپندمی روم ناله کنان بر سر خاکستر خویش
صفحهٔ ۱ از ۳