خلوتی با سیدای نسفی
شمارهٔ ۳۴۶
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
با اهل جاه ناخن زاغ و پلنگ باشدر کام شیر اره پشت نهنگ باش
۲
در مجلسی که نیست مروت درو مرودر شیشه یی که نیست در او باده سنگ باش
۳
همخانگی به صورت دیوار پیشه کنیکجا نشین مصاحب ناموس و ننگ باش
۴
خواهی که پا نهی بسر اهل روزگاردر باغ دهر چون گل رعنا و رنگ باش
صفحهٔ ۱ از ۲