خلوتی با سیدای نسفی
شمارهٔ ۳۶۴
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
قبای خود چو گل امروز پاره پاره کنمز چاک سینه خیال تو را نظاره کنم
۲
خروش ناله من از زمین برد آرامشبی که ارزوی خواب گاهواره کنم
۳
ز بس که نیست در ایام صحبت گرمیروم چو آتش و منزل به سنگ خاره کنم
۴
طبیب نبض دل را در اضطراب انداختکجا روم بکه گویم دگر چه چاره کنم
صفحهٔ ۱ از ۲