خلوتی با سیدای نسفی
شمارهٔ ۳۶۵
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
موج جوهر شوم از تیغ زبانت گردمچون خط پشت لب از گرد دهانت گردم
۲
از خجالت نتوانم به تو نزدیک شدنچون تهیدست بر اطراف دکانت گردم
۳
گر نشینی به چنین پای تو را بوسه زنمدر خرامی ز سر سرو روانت گردم
۴
به سر خود دهن تلخ مرا شیرین کنتا به کی از سر انگور کشانت کردم
صفحهٔ ۱ از ۲