خلوتی با سیدای نسفی
شمارهٔ ۳۶۹
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
لب گشایی به تکلم ز کلامت گردممژده وصل رسانی ز پیامت گردم
۲
جلوه قامت تو روح روان است مراخیز و بخرام که از طرز خرامت گردم
۳
دهن از بردن نام تو شده کان شکراین چه نام شکرین است ز نامت گردم
۴
به تغافل گهی از پیش نظر می گذریمی دهی گاه سلامی ز سلامت گردم
صفحهٔ ۱ از ۲