خلوتی با سیدای نسفی
شمارهٔ ۳۸۱
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
بهر سوغای عزیزان جان ز تن بیرون کنمیوسف خود را از این چه بی رسن بیرون کنم
۲
ماتم طفلان بود چون خنده گل بی بقاغنچه را پیش از شکفتن از چمن بیرون کنم
۳
از لب خود بوسه یی امیدوارم کرده یینیست این حرفی که او را از دهن بیرون کنم
۴
تا نسازم در میان کشتگان خود را شهیدروز محشر کی سر خود از کفن بیرون کنم
صفحهٔ ۱ از ۲