خلوتی با سیدای نسفی
شمارهٔ ۳۸۵
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
شبی که بوی گلت از هوا سراغ کنمروم به باغ و ده انگشت خود چراغ کنم
۲
ز دانه های سپند انتقام خویش کشمستاره سوختگان را چو لاله داغ کنم
۳
ز شمع بزم تو تعلیم سوختن گیرمچراغ میکده را رفته بی دماغ کنم
۴
کشم چو غنچه سر خود به جیب هستی خویشچه لازم است که کسب هوای باغ کنم
صفحهٔ ۱ از ۲