خلوتی با سیدای نسفی
شمارهٔ ۳۹۲
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
دل دیوانه خود را نشان کردم ندانستمنشان تیر آن ابروکمان کردم ندانستم
۲
به صد افتادگی چون مهر بردم راه در کویشبه آن بی مهر خود را مهربان کردم ندانستم
۳
به امیدی که روزی پا نهد در خانه چشممسر خود فرش بر هر آستان کردم ندانستم
۴
یقینم شد که با بیگانگان دارد سر الفتبه خود من آشنا او را گمان کردم ندانستم
صفحهٔ ۱ از ۲