خلوتی با سیدای نسفی
شمارهٔ ۴۰۹
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
اشک چشم شبنمم در حسرت روی گلمدست پرورد فغانم خانه زاد بلبلم
۲
حاصل من نیست در ایام غیر از پیچ و تابدر بیابان گردبادم در گلستان سنبلم
۳
زردرویی می کشم از دست خشک خویشتنپنجه برگ خزانم شانه بی کاکلم
۴
جوش اشکم سینه بر غم می نهد افلاک راموج سیل نوبهارم سیلیی روی پلم
صفحهٔ ۱ از ۳