خلوتی با سیدای نسفی
شمارهٔ ۴۱۳
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
گوشه چشم تو تا افتاد بر کاشانه امسرمه می خیزد به جای گرد از ویرانه ام
۲
عاشق دلسوز سرگردان کند معشوق راشمع بی تابانه گردد از سر پروانه ام
۳
خرمن من پیش پیش برق دارد جست و خیزمی گریزد در ته آتش سپند از دانه ام
۴
می کند نیش شکایت بر رگ خارا اثرزلف او باشد پریشان از زبان شانه ام
صفحهٔ ۱ از ۳