خلوتی با سیدای نسفی
شمارهٔ ۴۴۲
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
تازه می سازم ز برق ناله داغ خویشتنمی کنم روشن به آه دل چراغ خویشتن
۲
تا به کی ای لاله دامن می زنی بر آتشمروزگاری شد که می سوزم به داغ خویشتن
۳
آرزوهای سپندم مضطرب دارد مراوقت آن آمد زنم آتش به باغ خویشتن
۴
دارد از مرهم حذر پروانه داغ خودممی زنم گل بر سر خود از چراغ خویشتن
صفحهٔ ۱ از ۲