خلوتی با سیدای نسفی
شمارهٔ ۴۵۳
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
به دور خط رخسارت دو چندان گشت آه منشد آخر سبزه پشت لبت مهر گیاه من
۲
مرا طاق دو ابروی تو محراب دعا باشدمگردان روی از من کعبه من قبله گاه من
۳
من بیخانمان غیر از تو عرض دل که را گویمتو هم میری و هم سلطانی و هم پادشاه من
۴
مرا چون گردباد آخر بیابان مرگ خواهی کردنگار من قلندر مشرب من کج کلاه من
صفحهٔ ۱ از ۳