خلوتی با سیدای نسفی
شمارهٔ ۴۵۴
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
از ریاضت نفس را کردم کباب خویشتنپشه گیرم گرد ساقی از شراب خویشتن
۲
آرزوی صبح همچون شمع چشمم را گداختسوختم در انتظار آفتاب خویشتن
۳
بی قرار بسمل تیغ خودم جان می دهمگشته سیماب را از اضطراب خویشتن
۴
صرف کردم عمر خود با دوستان منقلبریختم در شیشه ساعت گلاب خویشتن
صفحهٔ ۱ از ۲