خلوتی با سیدای نسفی
شمارهٔ ۴۶۵
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
کرده ام چون غنچه سر در آستین خویشتنبخیه بر لب دارم از چین جبین خویشتن
۲
داغ همچون لاله دارد آرزوی دل مراسوختم از آتش پهلونشین خویشتن
۳
گر می افسانه ام چون شمع چشمم را گداختآب گشتم از زبان آتشین خویشتن
۴
رهنمایی می کنم بر خرمن خود برق رامی روم خود پیش پیش خوشه چین خویشتن
صفحهٔ ۱ از ۲