خلوتی با سیدای نسفی
شمارهٔ ۴۸۸
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
پریده رنگ ز گلها و لاله بی توشدست خشک دهان پیاله ها بی تو
۲
ز هیچ گوشه صدایی برون نمی آیدگره شد به گلو آه و ناله ها بی تو
۳
کبوتری که برد نامه ها را نمی یابمنوشته طوطی کلکم رساله ها بی تو
۴
خمیده پشت جوانان به زیر بار غمتبرابرند به هفتاد ساله ها بی تو
صفحهٔ ۱ از ۲