خلوتی با سیدای نسفی
شمارهٔ ۵۰۴
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
ز بیم نرگس مستت پرید رنگ پیالهبه دور چشم تو کم یافت شیشه سنگ پیاله
۲
چو تو به رنجش ساغر نخواهم از این پسکه دیر صلح بود طبع زود جنگ پیاله
۳
چه حظ بود ز تماشای غنچه مرغ چمن راچگونه شاد شود دل ز طرف تنگ پیاله
۴
ز دست اهل طمع منعمان غریب به تنگ اندمباد گردن مینا فتد به جنگ پیاله
صفحهٔ ۱ از ۲