خلوتی با سیدای نسفی
شمارهٔ ۵۰۵
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
دل همچو اشک بر سر مژگان برآمدهبهر نظاره رخ جانان برآمده
۲
هر برگ لاله یی ز دل پاره کیستاز دست داغ من به بیابان برآمده
۳
سودای من ز خط لب او زیاده شداین شور بر سرم ز نمکدان برآمده
۴
عمریست دل ز سینه به پای پرآبلهدر جستجوی خار مغیلان برآمده
صفحهٔ ۱ از ۵