خلوتی با سیدای نسفی
شمارهٔ ۵۰۹
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
پنجه‌ام هرگز نرفته بر در کاشانه‌اینقش پای من ندیده آستان خانه‌ای
۲
دامن زلف تمنا کی به چنگ آید مرانی زبان گفت‌و‌گو و نی اصول شانه‌ای
۳
ساغر خود می‌برم پیش حباب از سادگیتر نمی‌گردد ز دریاها لب پیمانه‌ای
۴
بر در ارباب دولت نیست غیر از گردبادپشّه‌ای بیرون نمی‌آید ز مهمانخانه‌ای
صفحهٔ ۱ از ۳