خلوتی با وحشی بافقی
شمارهٔ ۳۰۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
آتش به جگر زان رخ افروخته دارموین گریهٔ تلخ از جگر سوخته دارم
۲
گفتی تو چه اندوخته‌ای ز آتش دوریاین داغ که بر جان غم اندوخته دارم
۳
انداخته‌ام صید مراد از نظر خویشیعنی صفت باز نظر دوخته دارم
۴
در دام غمت تازه فتادم نگهم دارمن عادت مرغان نو آموخته دارم
صفحهٔ ۱ از ۲