خلوتی با وحشی بافقی
شمارهٔ ۳۵۲
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
گرچه کردم ذوق‌ها از آشنایی‌های اوانتقام از من کشید آخر جدایی‌های او
۲
اله اله این دل است آن دل که وقتی داشتمیاد آن اظهار قرب و خودنمایی‌های او
۳
حسرت آن مرغ کز خرم بهاری دور ماندمی‌توان کردن قیاس از بی‌نوایی‌های او
۴
ما و تو هم‌درد و هم‌داغیم ای مرغ چمنتو ز گل می‌نال و من از بی‌وفایی‌های او
صفحهٔ ۱ از ۲