خلوتی با وحشی بافقی
شمارهٔ ۳۷۵
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
خواهد دگر به دامگهی بال بسته‌ایمرغ قفس شکسته‌ای از دام جَسته‌ای
۲
صیاد کیست تا نگذارد ز هستیشغیر از سر بریده و بال شکسته‌ای
۳
صیدی ستاده باز که بندد گلوی جاندر گردنش هنوز کمند گسسته‌ای
۴
کو جرگه‌ای که باز نماند نشان از اوجز جان زخم خوردهٔ خونابه بسته‌ای
صفحهٔ ۱ از ۲