خلوتی با صغیر اصفهانی
شمارهٔ ۴۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
جمله خوبی های عالم در محبت مضمر استهر چه فعل نیک باشد مشتق از این مصدر است
۲
هر که را نبود محبت باید او را سوختنزانکه در بستان گیتی او نهال بی بر است
۳
بی محبت هیچ موجودی نیاید در وجودآفرینش را همانا مایه از این گوهر است
۴
جز محبت را نداند جلوهٔ اول ز ذاتهر که بعد از کنت کنز احببت را مستحضر است
صفحهٔ ۱ از ۲