خلوتی با صغیر اصفهانی
شمارهٔ ۲۳۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
بر آستانهٔ میخانه خاکسارانندکه در امور فلک صاحب اختیارانند
۲
مبین به خفّتشان کاین برهنه پا و سرانهمه به مملکت عشق تاجدارانند
۳
همیشه مرد خدا گوهری بود کمیابو لیک چون من و شیخ ریا هزارانند
۴
ز نادرستی ما آسمان نگون بایداز آن بپاست که در ما درستکارانند
صفحهٔ ۱ از ۳