خلوتی با طغرای مشهدی
شمارهٔ ۴۹۵
ابیات برگزیده از غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
بس که از سنگینی جان، کنده پای خودیمعمرها چون آسیا گشتیم و در جای خودیم
۲
چون بط می می دویم از بهر کام دیگرانعشرت افروز حریفان، محنت افزای خودیم
۳
هر طرف صد داغ حسرت بر تن ما ریختهاشک ریزان همچو طاووس از تماشای خودیم
صفحهٔ ۱ از ۱