خلوتی با فصیحی هروی
شمارهٔ ۶۰
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
از فیض گریه‌ام مژه نشو و نما گرفتسامان صد بهار چمن زین گیا گرفت
۲
نیرنگ عشق بین که به یک تار زلف یارسرتاسر زمانه به تار بلا گرفت
۳
بگداختم ز رشک که شمع سحرگهیجان داد و بوی دوست ز باد صبا گرفت
۴
بوی ترا به من که رساند که هر نسیمکان چین زلف دید در آن حلقه جا گرفت
صفحهٔ ۱ از ۲