خلوتی با فصیحی هروی
شمارهٔ ۷۰
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
از روز سیاهم شب هجران گله داردوز صبحدمم شام غریبان گله دارد
۲
لب تشنه فتادیم در آن بادیه کآنجااز خشک لبی چشمه حیوان گله دارد
۳
در دامن هستی به فغان آمده پایممسکین مگر از تنگی دامان گله دارد
۴
صحرای فراق تو که ریگش غم و دردستچندان که خورد خون شهیدان گله درد
صفحهٔ ۱ از ۲