خلوتی با فصیحی هروی
شمارهٔ ۱۱۵
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
دل را دگر در کین ما بر لب چه نفرین می‌رودکز سینه تا گوش اثر بر دوش آمین می‌رود
۲
دست غروری چاک زد پیراهن صبر مراکش ناوک ناز از کمان لبریز تمکین می‌رود
۳
گشتم شهید غمزه‌ای کز زخم گل می‌رویدمنعشم نهان در خون دل از بیم تحسین می‌رود
۴
برگ گل نومیدیم دریای خون در دل گرهآیدنسیم ار سوی من چون شعله رنگین می‌رود
صفحهٔ ۱ از ۲