خلوتی با فصیحی هروی
شمارهٔ ۱۲۲
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
دیدی که چو بخت یار برگردیدچون دید که روزگار برگردید
۲
هر خنده که بر گلم بهار افشاندپی بر پی نوبهار برگردید
۳
هر ناله که از دل فگار آمدهم سوی دل فگار برگردید
۴
هر نغمه که زنده داشت گوشم راهم باز به سوی تار برگردید
صفحهٔ ۱ از ۲