خلوتی با فصیحی هروی
شمارهٔ ۱۳۰
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
چون عشق آشنای تو شد از خرد گریزشکرانه کرامت نیکان ز بد گریز
۲
ای غنچه مذهب دلم ار داری از بهارتن چون نسیم پای کن و تا ابد گریز
۳
وا افت موج‌وار چو طوفان غم شودهر گاه ابر عافیتی برق زد گریز
۴
گر جذب وصل دیرتر آید به پرسشتباری به سعی هجر ز بند حسد گریز
صفحهٔ ۱ از ۲