خلوتی با فصیحی هروی
شمارهٔ ۱۳۱
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
هرگز مباش آتش سوزان سپند باشخود را بسوز و دفع هزاران گزند باش
۲
چون شعله سرمکش که برآرند از تو دودشو خاک راه و در دو جهان سربلند باش
۳
آزاده زی و صید غزالان درد راچون طره نگار سراسر کمند باش
۴
گر عافیت بسوخت ترا شکر غم بگویممنون بخت و طالع ناارجمند باش
صفحهٔ ۱ از ۲