خلوتی با فصیحی هروی
شمارهٔ ۱۴۴
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
جوش ذوقم خوش‌نشین کشور میخانه‌امموج فیضم خانه‌زاد ساغر و پیمانه‌ام
۲
می‌زنم لاف شکیبایی و از طوفان اشکموجهء گرداب را مانَد ، مصیبت خانه‌ام
۳
باز در دارالشفای تب گدایی می‌کنمکز مسیح آنجا فغان خیزد که من دیوانه‌ام
۴
دزدم از جیب صبا خاکستر منصور راتا مگر طوری شود زین نور ایمن خانه‌ام
صفحهٔ ۱ از ۲