خلوتی با فصیحی هروی
شمارهٔ ۱۴۶
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
یک گام گر از محمل غم باز‌پس افتمپیش آیم و چون ناله به پای جرس افتم
۲
داغم جگر سوخنگانست مرادمنه شعله و دودم که به دنبال خس افتم
۳
بر ناصیه دانه فریبم ننوشتنددر دام به امید وصال قفس افتم
۴
مردم ادبم کاش گذارد که درین بزمبیهوش تر از شهد به پای مگس افتم
صفحهٔ ۱ از ۲