خلوتی با فصیحی هروی
شمارهٔ ۱۶۰
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
گوارا باد آیات تجلی بر لب هوشماگر بخشد ثوابش را به دوزخ دیده و گوشم
۲
همه دردم همه داغم همه آهم افغانمحبت کاش سازد در دل یاران فراموشم
۳
مهیا می‌کنم از بهر خویش اسباب ناکامیچو مستوری همه چشمم چو خاموشی همه گوشم
۴
نگنجد دوست در یاد و نه بی‌یادش توان بودنچو مرغ نیم بسمل می‌طپد در خاک و خون هوشم
صفحهٔ ۱ از ۲