خلوتی با فصیحی هروی
شمارهٔ ۱۶۲
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
نسیم نوبهاران نیستم کاندر چمن رقصمبه دوزخ افکنیدم تا به ذوق سوختن رقصم
۲
نخستم بند بردارید از پا چون بسوزیدمکه تا چون شعله یک ساعت به کام خویشتن رقصم
۳
حدیث قتل من تا بر زبانش رفته هر ساعتکنم تکرار و مانند زبان در هر سخن رقصم
۴
لباس زندگانی رقص عشرت را همی‌زیبداجل بشتاب کز بهر حریفان در کفن رقصم
صفحهٔ ۱ از ۲