خلوتی با فصیحی هروی
شمارهٔ ۱۶۳
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
چون سینه ماتم‌زدگان غرقه داغمدر کسوت سوسن شکفد لاله راغم
۲
آه این چه نسیم است که از دامن نازشصد خرمن گل ریخته در جیب دماغم
۳
در کام سمندر شکند شهد سلامتگر تربیت شعله کند پنبه داغم
۴
در سوختن از بس که حریصم چو شوم گمدر پیکر پروانه بجویید سراغم
صفحهٔ ۱ از ۲