خلوتی با فصیحی هروی
شمارهٔ ۱۶۴
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
کتاب عشقم و آیات زلف دوست عنوانمز سر تا پا گرم بندند شیرازه پریشانم
۲
نگاه هرزه گردم شد سبک پرواز بستانیکه باز از اشک نومیدی گرانبارست مژگانم
۳
یکی موج غریبم ای سراب عافیت رحمیکه عمری در کنار تربیت پرورده طوفانم
۴
نماند از ترکتاز گریه هیچم خون و می‌ترسمکه سازد تیغ نازی شرمسار خاک میدانم
صفحهٔ ۱ از ۲