خلوتی با فصیحی هروی
شمارهٔ ۱۷۱
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
کو هجوم گریه کز یک قطره صد جیحون کنمچشم مفلس را ز فیض رشحه‌ای قارون کنم
۲
در دل از جوش ملالم جای داغی هم نماندهم مگر آرایش این خانه از بیرون کنم
۳
جان اگر از ناتوانی برنیاید باک نیستناله‌ام از ضعف اگر بر لب نیاید چون کنم
۴
طرز این فکر نفس بافان پسند طبع نیستپاره‌ای از خون دل بر دارم و موزون کنم
صفحهٔ ۱ از ۲