خلوتی با فصیحی هروی
شمارهٔ ۱۷۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
باز در دل شعله‌های آفتاب افکنده‌ایمطرح آبادی درین دیر خراب افکنده‌ایم
۲
زوربازوی طلب بین کاندرین نخجیرگاهبارها خقاش را بر آفتاب افکنده‌ایم
۳
جلوه حسرت دل از ما برد ورنه صد سحرفرش این قصر از دعای مستجاب افکنده‌ایم
۴
عزت شبهای من بنگر که از یک ناله دوشآسمان را در محیط اضطراب افکنده‌ایم
صفحهٔ ۱ از ۲