خلوتی با فصیحی هروی
شمارهٔ ۱۷۸
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
وقت غم خوش کآتش از باغ و بهارش چیده‌ایمیک گلستان داغ از هر نوک خارش چیده‌ایم
۲
یک تبسم غنچه امید ما نوبر نکردگویی از گلزار پیش از نوبهارش چیده‌ایم
۳
قیمت دشت محبت را فرامش چون کنیمما که داغ از برگ برگ لاله‌زارش چیده‌ایم
۴
این گل سیراب یعنی دیده دایم خرم استگویی از گلزار رخسار نگارش چیده‌ایم
صفحهٔ ۱ از ۲