خلوتی با فصیحی هروی
شمارهٔ ۱۹۲
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
صبحیم چه سود از دل آهی ندمیدیموز ناصیه بخت سیاهی ندمیدیم
۲
جان نیک فسونیست ولی حیف که هرگزبر سرکشی پر کلاهی ندمیدیم
۳
با صبح بلنداختر یوسف به گه شامداغیم که از مشرق چاهی ندمیدیم
۴
پامال شدن نکهت گلهای نیازستافسوس که هیچ از سر راهی ندمیدیم
صفحهٔ ۱ از ۲