خلوتی با فصیحی هروی
شمارهٔ ۲۰۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
درد ما ننگ مداوا برنتابد بیش ازینناز اعجاز مسیحا برنتابد بیش ازین
۲
یک جهان لذت چکد از هر سر مژگان منچون کنم چشم تماشا برنتابد بیش ازین
۳
پای در دامان صحرا پیچ همچون گردباددامن جان زحمت پا برنتابد بیش ازین
۴
زین سپس گو لاله چون گل داغ غم بر سینه دزدناله فرضست و صحرا برنتابد بیش ازین
صفحهٔ ۱ از ۳