خلوتی با فصیحی هروی
شمارهٔ ۲۰۸
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
ره گر اینست درین بادیه گمراهی بهخنده غفلتم از گریه آگاهی به
۲
دامن مرحمت ای اشک ز رویم برچینمکنش سرخ که رنگ چمنم کاهی به
۳
چون طپد در هوس دست طلب دامن دوستدست امید مرا حسرت کوتاهی به
۴
گرنه درویش دو عالم به غمی نفروشداز کلاه نمدش تاج شهنشاهی به
صفحهٔ ۱ از ۲