خلوتی با فصیحی هروی
شمارهٔ ۲۰۹
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
جان را شکنج ساز و به زلف حبیب دهوین مشت خاک تیره به چشم رقیب ده
۲
در استخوان بدزد تب شوق شمع‌وارو آنگاه نبض خویش به دست طبیب ده
۳
بشکن طلسم وسوسه و بر در مرادقفلی زن و کلید به دست نصیب ده
۴
گر گل نصیحتت نپذیرد درین چمنباری به ناله‌ای مدد عندلیب ده
صفحهٔ ۱ از ۲