خلوتی با فصیحی هروی
شمارهٔ ۲۱۰
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
هر خار کان ز گلشن هجران برآمدهدر پای دل شکسته و از جان برآمده
۲
بهر نثار تیغ جفایت مرا چو شمعهر دم سر دگر ز گریبان برآمده
۳
از بس به ذوق ناوک جور تو خورده‌ایمگلبانگ نوش ز پیکان برآمده
۴
تو در دلی و دیده پی جستجوی توچون طفل اشک بر سر مژگان برآمده
صفحهٔ ۱ از ۲