خلوتی با فصیحی هروی
شمارهٔ ۲۱۲
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
بهشت را چه کند با غم آرمیده اوز دوزخ از چه هراسد فراق دیده او
۲
من و سجود بت از داورم مترسانیدمن آفریده عشقم نه آفریده او
۳
شهید عشق ترا راه کعبه مقصودکسی نشان ندهد جز سر بریده او
۴
به حرف میوه فریبم مده که نیست مراامید سایه هم از نخل نورسیده او
صفحهٔ ۱ از ۲