خلوتی با صوفی محمد هروی
شمارهٔ ۳۲
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
گل نورسته من عزم چمن دارد بازمی کند روح و روان در عقب او پرواز
۲
نه منم مایل آن حلقه گیسو تنهاهمه کس را به جهان هست هوس عمر دراز
۳
هر شبی سوز دل خویش بگویم با شمعپیش او نیست چو روشن صفت سوز و گداز
۴
نکند مرغ دلم جز سرکویش منزلهمچو شاهین که به سر پنجه شه آید باز
صفحهٔ ۱ از ۲